———–เปิดทีวี————–

ผู้คนในหมู่บ้าน สงสัยกันไม่หยุดหย่อน เกี่ยวกับการจัดการบริหารใต้ถุนบ้านกำนัน ตำบลนี้
ที่ใต้ถุน แกเลี้ยงควาย โดยใต้คอกควายจะเลี้ยงกบกะลาไว้[ เขาเอากะลาครอบมันไว้ แล้วโรยเกลือ]
ใต้กบ จะเลี้ยงแมลงแกลบ ชึ่งดินชั้นแมลงแกลบนี้จะฝังท่อส่งลำเลียงไปยังกรงไก่
ชึ่งอยู่ติดกับคอกควายไปทางทิศเหนือ ทุกเช้า กำนันจะให้ลูกสาวคนสวย ลงมาเคาะๆที่ท่อ
แมลงแกลบก็จะเดินไป เดินไปถึงกรงไก่ ไก่ก็จะกิน มันสำคัญอีตอนมาเคาะๆนี่แหละ
เพราะอีบัวตองลูกสาวกำนันคนนี้พึ่งจะเริ่มสาวมาได้ฝนเดียว หุ่นสะพรั่ง ตะโพกพร้อมทีเดียว
บนกรงควายจะมีนกพิราบประมาณ 15-20 ตัว เป็นนกพิราบพันธุ์เนื้อตัวใหญ่ ขนเรียบดี
พอบัวตองเคาะท่อแมลงแกลบเสร็จ ก็จะเดินไปถอนขนหางนก
ผมเคยรู้จากปากลุงกำนันเองว่า การถอนขนหางนกพิราบ จะทำให้ควายลูกดกดี
แล้วเสื้อคอกระเช้าอีบัวตองมันกว้าง เวลามันเขย่งตัวขึ้นคว้านกพิราบ….
ชาวบ้านสนใจเกษตรกรรมครบวงจร ของกำนันกันมาก
บนบ้านแกเลี้ยงเมีย เลี้ยงแมว เมียกับแมวแก มักจะเกษตรกรรมครบวงจรกันอยู่เสมอ

……..เปลี่ยนช่อง……

สำหรับผู้จัดการบริษัทของเราแล้ว เขาเป็นคนเงียบขรึม
เขามีไก่ไว้ด้านบน พื้นกรงเป็นรูๆ ขี้ไก่จะตกลงรูนี้ มีปลาอยู่ชุกชุม
ภายใต้กรงเลี้ยง ปลาจะกินขี้ไก่ สุขสำราญ
ท่านผู้จัดการของเราเป็นคนสุภาพ สัตว์เลี้ยงของท่าน เป็นกระต่ายสาว
หูยาวปุย ผมหรือครับ ก็แค่เด็กขับรถส่งของ ไข่ไก่เอย เนื้อวัวเอย
ชีวิตก็รื่นรมณ์ดี จนแล้วจนรอด เรื่องมันก็เกิดขึ้นจนได้
วันนั้นเป็นเช้าวันเสาร์ ผมมาทำโอเวอร์ไทม์ ผมเดินผ่านห้องผู้จัดการ
เห็นรองเท้าผู้จัดการ วางอยู่หน้าห้อง ข้างๆกันนั้นมีรองเท้าอีกคุ๋หนึ่ง
เป็นรองเท้าของเด็กผู้หญิง สีขาว ผมได้ยินเสียงไก่จิกกินอาหารในห้องนั้น
ผมค่อยๆย่องไปแอบดู ผู้จัดการกำลังให้อาหารไก่ มันเป็นอาหารผสมอย่างดี
ข้างๆกายของท่านนั้น คือเด็กผู้หญิงเริ่มสาว อายุประมาณ 12-13 ปี
กำลังให้อาหารไก่อยู่เช่นกัน แต่มันเป็นอาหารธรรมดา พวกปลายข้าว รำ
ผมมารู้ภายหลัง ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้น คือลูกสาวผู้จัดการเอง
ผู้จัดการเบื่อคุณผู้หญิง คุณหนูก็เบื่อคุณแม่ ว่าชอบบ่น
พ่อลูกจึงพากันหลบมาที่บริษัท
ภายหลังผมย้ายบริษัท คุณหนูก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ ไม่ได้เจอกันอีกเลย

……..เปลี่ยนช่อง…………

ต้นกล้าเจริญพันธ์ ผมชอบอ่าน ผมชอบระบบเกษรกรรมครบวงจร มีการจัดเลี้ยง
ไก่บนบ่อปลา ปลาจะกินขี้ไก่ เลี้ยงพังพอนไว้จับหนู ควายสัก3ตัวไว้ในห้องรับแขก
เอาไว้รับแขกอายุ 40-50 ปี เป็นวัยที่กำลังโง่มาก สมองกำลังเหี่ยวเฉาใกล้ตาย
แต่ยังทำเหี้ยสร้างสิ่งทดแทน คือสักดิ์ศรีระยำ ‘อ.พ’ ชมงาน ‘ช.ล’
เป็นการอธิบายงานศิลปะ ที่แสดงความโง่และคับแคบอย่างยิ่ง
ถ้าศิลปะเกิดจากการทุ่มเทเอาจริงเอาจังจึงประสพผล ไฉนจึงต้อง
แยกว่าเป็นการเอาจริงเอาจังในเรื่องศิลปะ โจรเหี้ยก็มุ่งมั่นวางแผน
โค่นล้มอำนาจ เข้าครอบครองนคร ศิลปะเป็นการตีความที่ระยำที่สุด
ใครตีความศิลปะ มันผู้นั้นต้องงี่เง่า ระยำหมา
ศิลปะเข้าออกในตัวมนุษย์ แต่สถิตย์ในองค์สัตว์ป่า
วิญญาณที่กระหาย เป็นไฟแห่งศิลปะ ขอให้รับรู้ไว้ด้วย ..

…เปลี่ยนช่อง………เปลี่ยนช่อง………เปลี่ยนช่อง………

“ชั้นบน เราจัดเลี้ยงไก่พันธ์ ของเดนมาร์ค ภายใต้กรงเลี้ยง
เรามีปลาดุกพันธ์รัสเชีย มันเป็นการทำเกษตร แบบครบวงจร ครับ
ไอความเย็นจากบ่อเลี้ยงปลาดุก จะระเหยความเย็นขึ้นมาเป็นระลอก
ไก่ก็จะได้รับความเย็นสบาย ปลาดุกก็จะได้กินขี้ไก่เป็นการตอบแทน”
“แล้วที่บ้านใหญ่ละครับ”ผู้สื่อข่าวของเราถาม ท่านผู้นำ อ้ำอี้ง แต่แล้วก็ตอบอย่างยาว
และละเอียด “เริ่มจากในครัว ผมเลี้ยงแพะ พันธ์เครายาวพิเศษ จากอุตรดิถ
เลี้ยงแม่ครัว เลี้ยงกบ พร้อมทั้งปลูกพืชเมืองร้อนรอบๆ มันจะเกษตรครบวงจรกันเองครับ”
เขาเว้นจังหวะนิดนึง ก่อนอธิบายต่อ “คือแม่ครัวกับแพะ นี่ เอ่อ……
แม่ครัวเราเป็นแม่ครัวนมใหญ่ และแพะ เป็นแพะพันธ์เนี้อ บางวันมีจิ้งจกมา
กินพีชผักที่เราปลูก กบไงครับกบ กบจะจัดการกับแม่ครัว”
“แล้วห้องลูกสาวท่าน” ผู้สี่อข่าวของเรา กระชั้นถามต่อ
“ห้องลูกสาวนี่……..เลี้ยงผึ้ง เป็นผึ้งงาน เลี้ยงปลาสวาย เป็นปลาสวายงานอีก
คือ ปลาสวายจะกินขี้ผึ้ง ในขณะเดียวกัน ผึ้งก็จะกินลูกสาวผม พวกคุณกินน้ำผึ้งน่ะ
คุณต้องคิดถึงบุญคุณลูกสาวผมนะ” เขาหัวเราะ.
———–ปิดสถานี.———–