Seub Nakhasathien

 ”พืชพื้นเมือง งอกในกระบาลคุณ ยูคาลิปตัสแทงยอดออกมาทางหูคุณ แล้วพวกสัตว์สงวน เรื่องพืชไร่อีกล่ะหน้าผากคุณหรือ หน้าผากคุณ ” เสียงตระโกนหัวฟุบลงกับโต๊ะ “ชงชาให้ผมแก้วนึง” “มึงไปบอกหัวหน้ามึงว่าอุปสงค์หลักลอย กับข้อมูลจอมปลอมของพวกมึง กูไม่รับและจะต่อสู้ให้ถึงที่สุด สมเกียร์ส่งแขก ส่งแขก” เขาตระโกนย้ำ
บางคนอาจคิดว่าเป็นเหตุการณ์รุนแรง แต่สำหรับผม มันเป็นเรื่องธรรมดาของที่นี่ ศูนย์อนุรักษ์ขาแข้ง กรมอนุรักษ์ป่าห้วยยางเหนือ
“ขอเอกสารแผนกำหนดพื้นที่ แล้วเรื่องกระดูก ขี้สัตว์ ที่ผมมอบหมายให้คุณล่ะ เสร็จรึยัง มันเป็นของตัวอะไร”
“คือหัวหน้าครับ ผมอยากจะให้ดูเรื่องขน กับชั้นหินที่…
” “หยุด” เสียงหัวหน้าตระโกน “หยุดพูดถึงมัน ผมถามถึงเอกสาร กระดูกขี้ คุณไปพูดเรื่องเก่าๆทำไม เราจะต้องก้าวหน้าไปคุณเข้าใจไหม เอกสารวิชาการเป็นเล่มๆที่ผมเผาไปนั่น คุณก็รู้ว่ามันพูดถึงอะไร คุณจะมาพูดถึงอีกทำไม ป่าน่ะ มนุษย์ไม่ต้องไปยุ่งกับมันเลย เพียง 300 ปีมันจะกลับสู่สภาพเดิม อันนี้ผมขอท้าจากเขาหัวโล้นทั้งหมดด้วย”
ผมนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร ผมนับถือหัวหน้ามาก เขามีความเป็นผู้นำ เป็นนักวิชาการ เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีจิตสำนึก และที่สำคัญ เขาเป็นอัจฉริยะผมเห็นแววที่เปล่งออกมา ในหลายเรื่องเป็นการกระทำอันผิดต่อกฎหมาย ต่อหน้าที่รับผิดชอบ แต่มันเป็นการกระทำของอัจฉริยะ หัวหน้าพูดถึงความล้มเหลวของมนุษย์ ในด้านป่าไม้ธรรมชาติ ด่า สมองมนุษย์ที่คิดกับป่าเช่นทุกวันนี้ ว่าโง่ระยำ ผมถามว่าแล้วหัวหน้าเข้ามาทำหน้าที่นี้ทำไม เขาตอบอย่างธรรมดา ไม่ด่า ไม่รุนแรงเหมือนทุกครั้ง
“กูต้องการจะบอกกับธรรมชาติว่า มีมนุษย์ที่เป็นดวงตาของธรรมชาติหลงเหลืออยู่ และขอให้ธรรมชาติยกโทษให้แก่มนุษย์ทั้งหลาย” เขาพูดต่อด้วยเสียงเบาลงไปอีก”กระแสเลือดแห่งธรรมชาติ ต้องยอมรับกูเป็นลูก”
หัวหน้าด่าไอ้พวกที่บอกว่าป่าไม้จะเป็นทะเลทราย ทุกเช้าเขาจะออกไปตบปากพวกมัน แล้วแหกปากตระโกน “ปล่อยป่าไว้เฉยๆ เพียง 300 ปี มันจะกลับสู่สภาพเดิม อันนี้กูขอท้าจากเขาหัวโล้นทั้งหมด”
 เขาไปยืนตะโกนที่สุดเชิงผาเขตอุทยาน ทุกวัน เหมือนคนบ้า เหมือนอัจฉริยะ.