Nithan : Thung Thong Thammachat
นิทานเรื่องถุงทองธรรมชาติ
พระเอกของเรื่องเป็นเต่า อยู่มาไปหอสมุดแห่งชาติ มีขี้ไก่หล่นเป็นห่าฝนเขาชอบ เขียนดินสอให้น้องสาวตัวเล็กดูบนกระดาษ
น้องสาวเป็นไก่จิกกินกระดาษอยู่ร่ำไป เขาให้ดินสอพาเขียนไป แล้วให้น้องสาวเขาทาย เขากับน้องสาวคลานไปเกาะอยู่ใต้ท้องไปดูแผนที่โลกใหลลงมาจากฟ้า
หนัาหอสมุดแห่งชาติ ทุกวันจะมีคนขายวิม มาอ่านบทละครกลอนสวดเนื้อหาอยู่ที่ขวดวิมนั้น
“ไปไหนกันหมดล่ะ” ชายร่างดำถามขึ้นอย่างดี จนในที่สุด ทุกวันเขาจะบินไปอาศัยบนต้นไม้ใหญ่
วันเวลาผ่านไป เต่าที่เป็นพระเอกของเรื่องเขาก็ไปจ้างคนเลี้ยงหมูให้ไปไล่หมาของตน
น้องสาวเคยถามเขาว่าได้ฆ่าหมูมากี่ตัว เขาไม่ตอบ ทันใดนั้นเอง ได้มีคนถือถุงแมวผ่านมา
ข้างในบรรจุลูกแมวขนาดใหญ่ไว้จำนวนมาก
“ไหนลูกแมวที่น่าสงสาร”น้องเต่าได้ถามขึ้นมา
“มันอยู่ในถุง”คนเลี้ยงม้าตอบออกไป
ทันทีทันใดนั้นมีเสียง”ฉันจะฆ่ามัน กูจะฆ่ามึง” อื้ออึง ไปหมด
คนฆ่าหมูเดินกลับบ้าน ถ้าวันนี้ไม่เห็นเลือดคงจะดี เขาคิด เขาคิดถึงลูกไก่,ปลา,
มีการทดลองทุกวัน วันนี้มีการทดลองเอาคางคกใส่กระป๋องไมโลแล้วเอาตะขาบใส่ เขย่าเล็กน้อย ให้มันสู้กันหนึ่งวัน
พอวันรุ่งขึ้นเปิดดู ตะขาบไม่มีขาเหลือเลย ส่วนคางคกตัวเป็นสีขาวทั้งตัว
เต่าบางตัวมีหูไม่มีหูแตกต่างกันไป วางโทรศัพท์ “พระเอกของเราก็มา” “พระเอกของเราก็มา”
เด็กมัธยมยืนอ่านหนังสือ มีเลือด มียกทรงห้อยๆอยู่หน้าปก เด็กผู้ชายมักจะไม่รู้จักยกทรงเท่าเด็กผู้หญิงทุกตัว
วันนี้พระราชาทรงประชัวร์ หมอหลวงกระสับกระส่าย ข้อเท้า”มีข้อเท้าติดอยู่ที่จมูกพระราชา”
ชาวเมืองต่างพากันร้องไห้คร่ำครวญ พอหายพระองค์ทรงโทรไปคิกคักกับสัตว์แพทย์ ถามเรื่องหมาตัวนั้นตัวนี้ม้าลาย น่าหมั่นไส้
ไม่มีใครรู้ว่าในกระสอบของบรุษไปรษณีย์มีอะไรอยู่ เขาพากันนึกว่าจดหมาย เมืองนี้มีอะไรไม่ธรรมดาเสมอ ในกระสอบนั้นมีจดหมายเปิดผนึกเต็ม
มันไม่ส่งจดหมาย จดหมายของใครมันอ่าน อ่าน อ่านหมดไม่มีเหลือ ผู้คนไม่เคยต่อว่าเขาเลยพากันเขียนไปอยู่นั่น
ถ้าผมพูดถึง”ไก่ย่าง” คุณจะต้องพูดว่า “หอมหัวใหญ่ที่รัก” นะ
โอเคเดี๋ยวผมไปธุระเกมส์โชว์นิดนึงแล้วผมจะกลับมากินข้าวกับปลายิ้ม “ผมชอบปลายิ้มในตัวเธอ”
ผมคิดในใจไม่ให้เธอได้ยินครับท่านผู้อ่าน ผมจะเลียเธอ
เขาเปิดประตูเดินไปอย่างแช่มช้า เต่าเต็มไปหมด เต็มถนนหน้าบ้านไปหมด บางตัวเดิน บ้างหยุด บ้างวิ่ง ที่วิ่งเป็นวิ่งเร็ว
โอ๊ยโอ๊ย มันแย่งกันกินเศษเนื้อบนถนน ไม่ไหวแล้ว ต้องไปเตะพวกมัน “แต่ไม่ทัน พวกมันระเหยไปหมดเลย”พระอาทิตย์พูด
เรื่องเหม็นๆทึบๆ เรื่องเหม็นๆในที่ลับๆของใครบางคน แง้มอ้านิดเดียว โอโหเหม็น เหม็นรู
มีอยู่คนใช้ไม้บรรทัดจริงจริง ใช้ไม้บรรทัด มีอยู่คนใช้พัดลมหมุน จริงๆ ใช้พัดลมเนี่ยหมุน
บางคนใช้ตู้เย็นเนี่ย เปิด ให้ลมเย็นมันออกมา จริงๆ มันใช้ไอเย็นเนี่ยนะมึง ชะโลม โอ๊ยอย่าให้พูด
ขวดมัสตดมัสตาดแช่ให้เย็นให้ดีเลย บางวันมันหลอกหนุ่มเอาะๆมาที่บ้าน มันบอกจะสอนพิเศษ”เค้าเป็นครูหรือ”
มันเป็นอาจารย์ บอกจะสอนพิเศษแล้ว”เค้ากล้าจังนึ” เออเค้ากล้า มันบอกจะสอนพิเศษแล้ว แล้วนั่นมึงจะไปไหนวะ
“ผมจะไปสังวาสเสาไฟฟ้าหน้ามาบุญครอง” ลุงนะปากหมาสงสัยอยากกินใบพัดเรือหางยาว ไอ้สัตว์
เต่าฝันว่าถูกผูกแล้วลากจูงไป เป็นผืนน้ำที่กว้างและเย็นใส มันไถลลื่นไปบนผิวน้ำอย่างมีความสุข
“ช่างมีความสุขเสียจริง” เปิดกระดองมัน เปิดกระดองมัน เต่าฝันไป ภายในกระดองมีใส้ หัวใจ เลือดและน้ำอะไรดำๆ
มีเส้นเอ็นขาว พังพืดกระจุย ในฝันมีหมา หมาบ้าหน้าร้อนมากินศพ”ช่างมีความสุข จริง” เอ็นติดกระดอง.