*ฉ 20+

อย่าให้ออก อย่าให้บอก

Title: อย่าให้ออก อย่าให้บอก

Artist : Trampiest

Genres :Clip Art

 Year Of Release: 2009

*คำเตือน ฉ 20+

Clip Art นี้ห้ามผู้มีอายุต่ำกว่า 20 ปีดู ยกเว้นผู้บรรลุนิติภาวะโดยการสมรส

โปรดใช้วิจารณญานในการรับชม ผู้ไม่บรรลุนิติภาวะ ผู้ปกครองควรชี้แนะ!

Seub Nakhasathien

 ”พืชพื้นเมือง งอกในกระบาลคุณ ยูคาลิปตัสแทงยอดออกมาทางหูคุณ แล้วพวกสัตว์สงวน เรื่องพืชไร่อีกล่ะหน้าผากคุณหรือ หน้าผากคุณ ” เสียงตระโกนหัวฟุบลงกับโต๊ะ “ชงชาให้ผมแก้วนึง” “มึงไปบอกหัวหน้ามึงว่าอุปสงค์หลักลอย กับข้อมูลจอมปลอมของพวกมึง กูไม่รับและจะต่อสู้ให้ถึงที่สุด สมเกียร์ส่งแขก ส่งแขก” เขาตระโกนย้ำ
บางคนอาจคิดว่าเป็นเหตุการณ์รุนแรง แต่สำหรับผม มันเป็นเรื่องธรรมดาของที่นี่ ศูนย์อนุรักษ์ขาแข้ง กรมอนุรักษ์ป่าห้วยยางเหนือ
“ขอเอกสารแผนกำหนดพื้นที่ แล้วเรื่องกระดูก ขี้สัตว์ ที่ผมมอบหมายให้คุณล่ะ เสร็จรึยัง มันเป็นของตัวอะไร”
“คือหัวหน้าครับ ผมอยากจะให้ดูเรื่องขน กับชั้นหินที่…
” “หยุด” เสียงหัวหน้าตระโกน “หยุดพูดถึงมัน ผมถามถึงเอกสาร กระดูกขี้ คุณไปพูดเรื่องเก่าๆทำไม เราจะต้องก้าวหน้าไปคุณเข้าใจไหม เอกสารวิชาการเป็นเล่มๆที่ผมเผาไปนั่น คุณก็รู้ว่ามันพูดถึงอะไร คุณจะมาพูดถึงอีกทำไม ป่าน่ะ มนุษย์ไม่ต้องไปยุ่งกับมันเลย เพียง 300 ปีมันจะกลับสู่สภาพเดิม อันนี้ผมขอท้าจากเขาหัวโล้นทั้งหมดด้วย”
ผมนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร ผมนับถือหัวหน้ามาก เขามีความเป็นผู้นำ เป็นนักวิชาการ เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีจิตสำนึก และที่สำคัญ เขาเป็นอัจฉริยะผมเห็นแววที่เปล่งออกมา ในหลายเรื่องเป็นการกระทำอันผิดต่อกฎหมาย ต่อหน้าที่รับผิดชอบ แต่มันเป็นการกระทำของอัจฉริยะ หัวหน้าพูดถึงความล้มเหลวของมนุษย์ ในด้านป่าไม้ธรรมชาติ ด่า สมองมนุษย์ที่คิดกับป่าเช่นทุกวันนี้ ว่าโง่ระยำ ผมถามว่าแล้วหัวหน้าเข้ามาทำหน้าที่นี้ทำไม เขาตอบอย่างธรรมดา ไม่ด่า ไม่รุนแรงเหมือนทุกครั้ง
“กูต้องการจะบอกกับธรรมชาติว่า มีมนุษย์ที่เป็นดวงตาของธรรมชาติหลงเหลืออยู่ และขอให้ธรรมชาติยกโทษให้แก่มนุษย์ทั้งหลาย” เขาพูดต่อด้วยเสียงเบาลงไปอีก”กระแสเลือดแห่งธรรมชาติ ต้องยอมรับกูเป็นลูก”
หัวหน้าด่าไอ้พวกที่บอกว่าป่าไม้จะเป็นทะเลทราย ทุกเช้าเขาจะออกไปตบปากพวกมัน แล้วแหกปากตระโกน “ปล่อยป่าไว้เฉยๆ เพียง 300 ปี มันจะกลับสู่สภาพเดิม อันนี้กูขอท้าจากเขาหัวโล้นทั้งหมด”
 เขาไปยืนตะโกนที่สุดเชิงผาเขตอุทยาน ทุกวัน เหมือนคนบ้า เหมือนอัจฉริยะ.

ผู้คนในหมู่บ้าน สงสัยกันไม่หยุดหย่อน เกี่ยวกับการจัดการบริหารใต้ถุนบ้านกำนัน ตำบลนี้
ที่ใต้ถุน แกเลี้ยงควาย โดยใต้คอกควายจะเลี้ยงกบกะลาไว้[ เขาเอากะลาครอบมันไว้ แล้วโรยเกลือ]
ใต้กบ จะเลี้ยงแมลงแกลบ ชึ่งดินชั้นแมลงแกลบนี้จะฝังท่อส่งลำเลียงไปยังกรงไก่
ชึ่งอยู่ติดกับคอกควายไปทางทิศเหนือ ทุกเช้า กำนันจะให้ลูกสาวคนสวย ลงมาเคาะๆที่ท่อ
แมลงแกลบก็จะเดินไป เดินไปถึงกรงไก่ ไก่ก็จะกิน มันสำคัญอีตอนมาเคาะๆนี่แหละ
เพราะอีบัวตองลูกสาวกำนันคนนี้พึ่งจะเริ่มสาวมาได้ฝนเดียว หุ่นสะพรั่ง ตะโพกพร้อมทีเดียว
บนกรงควายจะมีนกพิราบประมาณ 15-20 ตัว เป็นนกพิราบพันธุ์เนื้อตัวใหญ่ ขนเรียบดี
พอบัวตองเคาะท่อแมลงแกลบเสร็จ ก็จะเดินไปถอนขนหางนก
ผมเคยรู้จากปากลุงกำนันเองว่า การถอนขนหางนกพิราบ จะทำให้ควายลูกดกดี
แล้วเสื้อคอกระเช้าอีบัวตองมันกว้าง เวลามันเขย่งตัวขึ้นคว้านกพิราบ….
ชาวบ้านสนใจเกษตรกรรมครบวงจร ของกำนันกันมาก
บนบ้านแกเลี้ยงเมีย เลี้ยงแมว เมียกับแมวแก มักจะเกษตรกรรมครบวงจรกันอยู่เสมอ

……..เปลี่ยนช่อง……

สำหรับผู้จัดการบริษัทของเราแล้ว เขาเป็นคนเงียบขรึม
เขามีไก่ไว้ด้านบน พื้นกรงเป็นรูๆ ขี้ไก่จะตกลงรูนี้ มีปลาอยู่ชุกชุม
ภายใต้กรงเลี้ยง ปลาจะกินขี้ไก่ สุขสำราญ
ท่านผู้จัดการของเราเป็นคนสุภาพ สัตว์เลี้ยงของท่าน เป็นกระต่ายสาว
หูยาวปุย ผมหรือครับ ก็แค่เด็กขับรถส่งของ ไข่ไก่เอย เนื้อวัวเอย
ชีวิตก็รื่นรมณ์ดี จนแล้วจนรอด เรื่องมันก็เกิดขึ้นจนได้
วันนั้นเป็นเช้าวันเสาร์ ผมมาทำโอเวอร์ไทม์ ผมเดินผ่านห้องผู้จัดการ
เห็นรองเท้าผู้จัดการ วางอยู่หน้าห้อง ข้างๆกันนั้นมีรองเท้าอีกคุ๋หนึ่ง
เป็นรองเท้าของเด็กผู้หญิง สีขาว ผมได้ยินเสียงไก่จิกกินอาหารในห้องนั้น
ผมค่อยๆย่องไปแอบดู ผู้จัดการกำลังให้อาหารไก่ มันเป็นอาหารผสมอย่างดี
ข้างๆกายของท่านนั้น คือเด็กผู้หญิงเริ่มสาว อายุประมาณ 12-13 ปี
กำลังให้อาหารไก่อยู่เช่นกัน แต่มันเป็นอาหารธรรมดา พวกปลายข้าว รำ
ผมมารู้ภายหลัง ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้น คือลูกสาวผู้จัดการเอง
ผู้จัดการเบื่อคุณผู้หญิง คุณหนูก็เบื่อคุณแม่ ว่าชอบบ่น
พ่อลูกจึงพากันหลบมาที่บริษัท
ภายหลังผมย้ายบริษัท คุณหนูก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ ไม่ได้เจอกันอีกเลย

……..เปลี่ยนช่อง…………

ต้นกล้าเจริญพันธ์ ผมชอบอ่าน ผมชอบระบบเกษรกรรมครบวงจร มีการจัดเลี้ยง
ไก่บนบ่อปลา ปลาจะกินขี้ไก่ เลี้ยงพังพอนไว้จับหนู ควายสัก3ตัวไว้ในห้องรับแขก
เอาไว้รับแขกอายุ 40-50 ปี เป็นวัยที่กำลังโง่มาก สมองกำลังเหี่ยวเฉาใกล้ตาย
แต่ยังทำเหี้ยสร้างสิ่งทดแทน คือสักดิ์ศรีระยำ ‘อ.พ’ ชมงาน ‘ช.ล’
เป็นการอธิบายงานศิลปะ ที่แสดงความโง่และคับแคบอย่างยิ่ง
ถ้าศิลปะเกิดจากการทุ่มเทเอาจริงเอาจังจึงประสพผล ไฉนจึงต้อง
แยกว่าเป็นการเอาจริงเอาจังในเรื่องศิลปะ โจรเหี้ยก็มุ่งมั่นวางแผน
โค่นล้มอำนาจ เข้าครอบครองนคร ศิลปะเป็นการตีความที่ระยำที่สุด
ใครตีความศิลปะ มันผู้นั้นต้องงี่เง่า ระยำหมา
ศิลปะเข้าออกในตัวมนุษย์ แต่สถิตย์ในองค์สัตว์ป่า
วิญญาณที่กระหาย เป็นไฟแห่งศิลปะ ขอให้รับรู้ไว้ด้วย ..

…เปลี่ยนช่อง………เปลี่ยนช่อง………เปลี่ยนช่อง………

“ชั้นบน เราจัดเลี้ยงไก่พันธ์ ของเดนมาร์ค ภายใต้กรงเลี้ยง
เรามีปลาดุกพันธ์รัสเชีย มันเป็นการทำเกษตร แบบครบวงจร ครับ
ไอความเย็นจากบ่อเลี้ยงปลาดุก จะระเหยความเย็นขึ้นมาเป็นระลอก
ไก่ก็จะได้รับความเย็นสบาย ปลาดุกก็จะได้กินขี้ไก่เป็นการตอบแทน”
“แล้วที่บ้านใหญ่ละครับ”ผู้สื่อข่าวของเราถาม ท่านผู้นำ อ้ำอี้ง แต่แล้วก็ตอบอย่างยาว
และละเอียด “เริ่มจากในครัว ผมเลี้ยงแพะ พันธ์เครายาวพิเศษ จากอุตรดิถ
เลี้ยงแม่ครัว เลี้ยงกบ พร้อมทั้งปลูกพืชเมืองร้อนรอบๆ มันจะเกษตรครบวงจรกันเองครับ”
เขาเว้นจังหวะนิดนึง ก่อนอธิบายต่อ “คือแม่ครัวกับแพะ นี่ เอ่อ……
แม่ครัวเราเป็นแม่ครัวนมใหญ่ และแพะ เป็นแพะพันธ์เนี้อ บางวันมีจิ้งจกมา
กินพีชผักที่เราปลูก กบไงครับกบ กบจะจัดการกับแม่ครัว”
“แล้วห้องลูกสาวท่าน” ผู้สี่อข่าวของเรา กระชั้นถามต่อ
“ห้องลูกสาวนี่……..เลี้ยงผึ้ง เป็นผึ้งงาน เลี้ยงปลาสวาย เป็นปลาสวายงานอีก
คือ ปลาสวายจะกินขี้ผึ้ง ในขณะเดียวกัน ผึ้งก็จะกินลูกสาวผม พวกคุณกินน้ำผึ้งน่ะ
คุณต้องคิดถึงบุญคุณลูกสาวผมนะ” เขาหัวเราะ.
———–ปิดสถานี.———–

YoGa  Kap  Chiwit Pracham Wan

โยคะ กับ ชีวิตประจำวัน

“กู อ ย า ก กิ น ไ ก่ ย่ า ง “เขาตะโกนสุดเสียง กุ๊กกิ๊ก เสียงเมียของเขากระดิกตัว หวนนึกถึงสมัยแต่งงานกันใหม่ๆ “กูเอามันทุกวัน”เขาคิด “บางวันอัดสอง”เขาคิดอีก แต่ทุกวันนี้เขารู้ รู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่มีวันเอาแล้ว “กูเบื่อกู”

เป็นเหตุผลที่เขาตระโกนยัดกรวยคำกระชิบถามนั้น มันฉีกแหกกลับไป

“พี่จ๋า เมื่อกี้ฉันฝัน……” พูดยังไม่ทันจบ หล่อนสังเกตุเห็นแววตาที่ไม่สบอารมณ์ของผัว

“กู อ ย า ก กิ น ไก่ ย่ า ง มึงตะแบงไปเรื่องฝัน อีนี่วอนชะแล้ว”

หล่อนก้มหน้าเงียบ หล่อนรู้จักผัวหล่อนดีเวลาโมโหอะไรขึ้นมา แม่ มันยังเถียงไม่ไว้ แล้วเมีย “เตะเมียง่ายกว่าหลายเท่า “หล่อนคิด

และเร็วเท่าความคิด หล่อนหยิบหมอนใส่ตู้เย็นไว้แทนที่ไก่ เขวี้ยงไก่ไปที่ปลายเตียง ไก่หลุดจากถุงกลางอากาศ ไก่ไม่รู้อยู่ไหน แต่ถุงไก่ตกอยู่บนเตียง มีเลือดไก่ติดที่ถุงและที่นิ้วหล่อน

หล่อนเอามือเช็ดกับปลอกหมอนแล้วหยิบไม้แคะหูจากใต้หมอนขึ้นมา หล่อนแคะกุ้งสดออกมาจากหูข้างช้ายทีละตัว เปลือกตาหล่อนเกร็งปูดเป็นเปลือกหอยแครง

“เดี๋ยวดิฉัน จะทำน้ำกุ้งปั่นให้กิน” ผัวหล่อนตัวแข็งเป็นขวดนมไปแล้ว

หล่อนไม่ได้สนใจนัก ซ้ำยังเอาเครื่องปั่นเคาะหัวเขาเล่น

“ดิฉันรักคุณมากนะคะ” หัวเขาเริ่มบวมปูด หล่อนพูดไปเคาะไป มันปูดออกมาไม่หยุด “ทำยังไงดีล่ะ”

หล่อนแบ่งกุ้งไว้สองตัวนำไปผสมกับแป้งโกกิ ใส่ถ้วยมา “หัวโนออกมายาวเกินไป”หล่อนคิด หล่อนใช้ปากงับ กัดจนโนขาด เลือดทะล้น หล่อนโปะกุ้งโกกิแล้วเอาผ้าก๊อสพัน หลังจากนั้นเอาน้ำกุ้งปั่น ราดกระบาลซ้ำ “จะได้เย็นๆ”หล่อนคิด

ใบหน้าของผัวผู้ช็อคสิ้นสติไปนั้น บัดนี้มันซีดดุจคนใกล้ตาย หรือตายแล้ว แบบผีกลัวถูกเผา

“กู อ ย า ก กิ น ไ ก่ ย่ า ง”มันยังอยากกินไก่ย่างอยู่ “แป็บเดียวค่ะ” หล่อนหยิบปืนจากลิ้นชักหัวเตียง กระหน่ำยิงไม่ยั้งไปที่ไก่ มันเละ กระจายและหายแข็งแล้ว หล่อนหยิบเศษซากเหล่านั้นมากองรวมไว้บนหัวสามี หล่อนใช้เตาน้ำมันแบบฉีดไฟออกเป็นเส้น ที่เขานิยมใช้เผาขาหมู แต่นี่หล่อนเริ่มจากลิ้น เผาปากจนไหม้พองทะลุถึงลิ้นมันสุกพองคับปากสวยงาม จากนั้นก็ตา ตาระเบิดเร็วมาก ดังบ๊อค มีน้ำใสๆปนขุยกะทิ กระจายติดที่คอ คางเมีย จนเละหมด

หล่อนจึงลงมือย่างไก่ กลิ่นมันหอมตลบน่ากิน ซึ่งขณะนี้มันวางเสริฟอยู่บนหัวของเขามันควรเรียกว่าอะไรเละๆไหม้ไฟจะเหมาะกว่า “กินไก่ย่าง ซิคะที่รัก” เมียออเซาะรัก

“ผมอยากกินตาควายย่าง”ผัวอ้อน

“อุ๊ย พูดเพราะกับเมีย” หล่อนระรื่น”เอาคอหมูย่างมั๊ยค่ะ น่ากิน”

“ผมจะเอาหมูหัน….ลูกตั๊กแตน…….”ผัวหัวเกรียมบอกที่อยากกิน.

Nang Ngueak Kap Hoi Nao
นางเงือกกับหอยเน่า
พ่อ แหกปากหอย แล้ว แยง แคะลิ้นมันออกมากิน เขาเลี่ยงไปเดินเล่น
“ไม่กินหอยกับพ่อเหรอลูก”
เขาเดินไปแล้ว ไม่ได้ตอบ เขาเดินไปถึงชายหาด ซึ่งไม่ไกลจากบ้านนัก
เขาเก็บเปลือกหอยสวยๆได้สองอัน คราวนี้มันเป็นเปลือกหอย ไม่ใช่ปาก
เป็นเปลือกแบบถั่วลิสงอะไรพวกนั้น
เขาดู เป่า และดม กลิ่นหอยเน่าทำให้เขาสนใจ เขาเห็นภาพสะดีอปู สะดีอทะเล
เขาดมซ้ำอืกที เพื่อความชัดเจนของภาพในความคิด
คราวนี้ เขาเห็นถึงสะดีอมหาสมุทร ถึงสะดือเงือกเลยทีเดืยว
เขาวิ่งกลับบ้านพร้อมหอยเน่าสองตัวนั้น
เขาตั้งใจจะเอาไปฝากพี่ชาย ให้ดม ให้เห็นเงือก
“ข้าไม่เอา หอยมันเน่านี่”พี่ชายเขาไม่สนใจ โยนทิ้งแบบไม่มองจุดตก
เขาไปบอก ว่าเงีอกสวยงามขนาดไหน ให้น้องสาวเขาฟัง เขาบรรยายให้น้องสาวเห็นภาพ
แล้วจึงยี่นหอยสองตัวนั้นให้ น้องสาวส่ายหน้า และปิดหน้า เธอยังพูดไม่ได้
เธอเด็กอยู่เสื้อผ้าก็ยังไม่นุ่ง “น่าจะเป็นเงือก” เขาคิด
ไม่มีใครสนใจจะดมหอยเน่า เพี่อจะเห็นภาพนางเงือก แต่ทุกคนล้วนรื่นรมณ์หฤหรรษ์
ไปกับภาพนางเงือกที่ เขาบรรยาย
ในที่สุด เขาจึงพูดถึงหอยเน่า และวิธืดมให้น้อยลง
แล้วบรรยายถึงนางเงือกอย่างละเอืยด เขาจะเริ่มอธิบายจากสะดือ และเกล็ด ถึงสืของเกล็ด
ที่สะท้อนสื ระยับมัน ดวงตาที่โตกว่ามนุษย์ธรรมดา มันไม่น่ากลัว
เขาบรรยายให้เห็นสเน่ห์อันพึงจะมืได้ในตัวมนุษย์
และเกินเลยไปถึงนางฟ้านางสวรรค์ เป็นที่สุดของความงาม อันมิอาจลืมเลีอน
เรื่องนางเงือกถูกเล่าขาน ต่อๆกันไป ไม่มีใครได้เห็นภาพชัดเจนอย่างเขา
ทุกคนรับรู้ เรื่องราวจากการบอกเล่าต่อๆกัน
เพราะไม่มีใคร อยากดมหอยเน่า พวกเขาต้องการเพืยงภาพสวยๆที่เล่า สู่กัน ฟัง ก็พอ…..