Nang Ngueak Kap Hoi Nao
นางเงือกกับหอยเน่า
พ่อ แหกปากหอย แล้ว แยง แคะลิ้นมันออกมากิน เขาเลี่ยงไปเดินเล่น
“ไม่กินหอยกับพ่อเหรอลูก”
เขาเดินไปแล้ว ไม่ได้ตอบ เขาเดินไปถึงชายหาด ซึ่งไม่ไกลจากบ้านนัก
เขาเก็บเปลือกหอยสวยๆได้สองอัน คราวนี้มันเป็นเปลือกหอย ไม่ใช่ปาก
เป็นเปลือกแบบถั่วลิสงอะไรพวกนั้น
เขาดู เป่า และดม กลิ่นหอยเน่าทำให้เขาสนใจ เขาเห็นภาพสะดีอปู สะดีอทะเล
เขาดมซ้ำอืกที เพื่อความชัดเจนของภาพในความคิด
คราวนี้ เขาเห็นถึงสะดีอมหาสมุทร ถึงสะดือเงือกเลยทีเดืยว
เขาวิ่งกลับบ้านพร้อมหอยเน่าสองตัวนั้น
เขาตั้งใจจะเอาไปฝากพี่ชาย ให้ดม ให้เห็นเงือก
“ข้าไม่เอา หอยมันเน่านี่”พี่ชายเขาไม่สนใจ โยนทิ้งแบบไม่มองจุดตก
เขาไปบอก ว่าเงีอกสวยงามขนาดไหน ให้น้องสาวเขาฟัง เขาบรรยายให้น้องสาวเห็นภาพ
แล้วจึงยี่นหอยสองตัวนั้นให้ น้องสาวส่ายหน้า และปิดหน้า เธอยังพูดไม่ได้
เธอเด็กอยู่เสื้อผ้าก็ยังไม่นุ่ง “น่าจะเป็นเงือก” เขาคิด
ไม่มีใครสนใจจะดมหอยเน่า เพี่อจะเห็นภาพนางเงือก แต่ทุกคนล้วนรื่นรมณ์หฤหรรษ์
ไปกับภาพนางเงือกที่ เขาบรรยาย
ในที่สุด เขาจึงพูดถึงหอยเน่า และวิธืดมให้น้อยลง
แล้วบรรยายถึงนางเงือกอย่างละเอืยด เขาจะเริ่มอธิบายจากสะดือ และเกล็ด ถึงสืของเกล็ด
ที่สะท้อนสื ระยับมัน ดวงตาที่โตกว่ามนุษย์ธรรมดา มันไม่น่ากลัว
เขาบรรยายให้เห็นสเน่ห์อันพึงจะมืได้ในตัวมนุษย์
และเกินเลยไปถึงนางฟ้านางสวรรค์ เป็นที่สุดของความงาม อันมิอาจลืมเลีอน
เรื่องนางเงือกถูกเล่าขาน ต่อๆกันไป ไม่มีใครได้เห็นภาพชัดเจนอย่างเขา
ทุกคนรับรู้ เรื่องราวจากการบอกเล่าต่อๆกัน
เพราะไม่มีใคร อยากดมหอยเน่า พวกเขาต้องการเพืยงภาพสวยๆที่เล่า สู่กัน ฟัง ก็พอ…..